بسم اللّه الرحمن الرحيم جزو همهء سور قرآن است قطعاً بسم اللّه . . . يك جزء و آيه‌اى از سوره ( 27 ) نمل هست بلكه در آن سوره دو آيهء آن را تشكيل داده است ، و در هر سوره‌اى « بسم اللّه . . . » يك آيه بشمار مىرود و لذا اگر شخصى در نماز ، چه فريضه باشد يا نافله ، آن را نخواند نمازش باطل است . و واجب است در نمازهائى كه لازم است مرد حمد و سوره را بلند بخواند « بسم اللّه . . . » نيز بلند خوانده شود و در نمازهائى كه بايد حمد آهسته خوانده شود مستحب است « بسم اللّه . . . » بلند خوانده شود ، و عقيده اصحاب ما اماميه بر اين است ، ولى ميان فقهاء مسلمين اختلاف است اگر چه بيشتر از آنان با اين نظريّه موافقند بلكه آن عقيده بيشتر علماء گذشته است اگر نگوئيم همه . اجماع نويسنده تفسير المنار گويد : همه مسلمين بر اين عقيده‌اند كه بسم اللّه الرحمن الرحيم از قرآن است و يك جزء آيه از سوره نمل مىباشد و نسبت به جايگاه آن در بقيّه سوره‌ها اختلاف دارند ، گروهى معتقدند كه يك آيه از هر سوره مىباشد و اين نظريه دانشمندان پيشين از اهل مكّه است چه فقهاء و چه قرّائشان و ابن كثير و اهل كوفه و از ايشان است عاصم و كسائى از قرّاء ، و بعضى صحابه و تابعين از اهل مدينه و شافعى در « الجديد » و پيروان او ، و ثورى ، و احمد در يكى از دو قولش و اماميّه . و از محدثين ايشان از علماء تابعين كه اين قول از آنان روايت گرديده عبارتند از : سعيد بن جبير و عطا و زهرى و ابن